ابو بكر محمد بن زكرياى رازى : ( 240 - 320 ق ) يكى از اطباء كبار و دانشمندان عالىمقدار است . مولد و منشأ او شهر رى بوده و در به دو جوانى در عداد صناع و اهل حرفه شمرده مىشده پس از چندى مشغول عمل كيميا و داخل در شغل صنعت‌گرى شده بواسطهء بخار ادويه و عقاقير به درد چشم مبتلا شد براى معالجه به طبيبى مراجعه نمود كحال مبلغ پانصد دينار حق‌الزحمه مطالبه كرد . ابو بكر گفت عمل اكسير اينست من بيهوده عمرم را تلف نمودم و آخر به مقصود خود نرسيدم از اين وقت عمل اكسير را ترك نمود و مشغول به خواندن علم طب گرديد . در اندك زمانى در اين فن ماهر و مشهور شد و مصنفات او پسند اهل‌فن گرديد . او علاوه بر تأليف كتاب آوازهء حوزهء تدريسش بلند شد و از اطراف و اكناف روى بمحضرش آوردند . شمارهء شاگردانش باندازهء بود كه صداى تقرير استاد را نمىشنيدند و ديگرى نقل كلام او را مىنمود . در اواخر عمر به علت زياد خوردن باقلا چشمش آب آورد و نابينا شد . بسال 310 يا 320 درگذشت ( كنز الحكمه ، ج 2 ، ص 29 . ) 1 - الحاوى ( عربى ) : جزء اول ، در امراض رأس ، حيدرآباد دكن ، 1374 ق ، سربى ، وزيرى ، 290 ص . جزء 14 ، حيدرآباد دكن ، 1382 ق ، سربى ، وزيرى ، 251 ص . 2 - رسائل الفلسفية ( عربى ) : ( 1 - الطب الروحانى 2 - السيرة الفلسفية 3 - مقالة فيما بعد الطبيعة 4 - مقالة فى